اگه داشتم تو رو.....

عشق به شکل پرواز پرنده است

عشق خواب یک آهوی رونده است

من زاعری تشنه زیر بارون

عشق چشم آبی اما کشنده است

من میمیرم از این آب مسموم

اما اون که مرده از عشق تا قیامت هر لحظه زنده است

من میمیرم ازاین آب مسموم

مرگ عاشق عین بودن اوج پرواز یک پرنده است

 تو که معنای عشقی به من معنا بده ای یار

دروغ این صدا را به گور قصه ها بسپار

صدا کن اسممو از عمق شب از من به دیوار

برای زنده بودن دلیل آخرینم باش

منم.من بذر فریاد خاک خوب سرزمینم باش

طلوع صادق عصیان من بیداریم باش

عشق گذشتن از مرز وجوده

مرگ آغاز راه غصه بوده

من راهی شدم نگو که زوده

اون کسی که سر سپرده مثل ما عاشق نبوده

فدای اون گل که یه روز یکی میخواد بده بهت.

فدای اون دویدنات وقتی می گیره نفسِت .

فدای  ذوق موندنت فدای درد رفتنت

فدای پرواز کردنات فدای اون نشستنت

فدای صبر و طاقتت فدای بی حوصلگیت

فدای بچه بودنت فدای کل زندگیت

فدای ناز مژه هات فدای چشم روشنت

فدای اون خستگی که گاهی می شینه رو تنت

فدای مخمل صدات که خوندنت بال منه

اجازه میدی  به همه بگم که این ماله منه؟

شیشه ای می شکند ...

 یک نفر می پرسد...

چرا شیشه شکست؟

 مادری می گوید...

شاید این رفع بلاست

 ‏یک نفر زمزمه کرد...

باد سرد ‏وحشی مثل یک کودک شیطان آمد،

 شیشه ی پنجره را زود شکست.

 ‏کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرورشکست،

 عابری خنده ‏کنان می آمد...

تکه ای از آن را بر ‏می داشت...

مرحمی بر دل تنگم می شد...

اما امشب دیدم...

 هیچ کس هیچ نگفت، قصه ام را ‏نشنید...

 ‏از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟؟؟

دل من یه روز به دریا زد و رفت

 پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

، یه دفه بچه شد و تنگ غروب سنگ توی شیشه فردا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می خواست ولی آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می گشت خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

این کلامه آخره تو

داره جونمو میگیره

دلی که یه روزی دل بود

داره چونتو میگیره

زخمی که زدی به قلبم

بد جوری قلبمو لرزوند

لحنه واژه های تلخت

منو از عاشقی ترسوند

نه ازت یه نامه دارم

نه یه عکسه یادگاری

ولی اینو خوب میدونم

که دیگه دوسم نداری

عقربه های تو ساعت

راه میرن مثله یه لاک پشت

تو رها کردیو رفتی

این دقیقه هامنو کشت

این کلامه آخره تو

 زده قلبمو شکسته

عشقه تو گذاشته رفته

همه درارو بسته

من واسه تو یه مزاحم

تو واسه من یه گل ناز

تو همیشه شاکی از من

من همیشه دردسر ساز

می روم نمی دانم کجا .....

نمیدانم چه زمان پاهایم عزم بازگشت کنند

نمیدانم وقتی میروم لبخندی بدرقه ام میکند یا نه ....

نمیدانم وقتی نیستم دلی دلتنگم میشود یا نه ....

نمیدانم وقتی امدنم دور شد

چشمی چشم انتظارم میماند یا نه .....

هیچ نمیدانم

تنها میدانم باید بروم .......

وقتي رفتي خيلي گريه كردم ولي هيچ وقت نفرينت نكردم.
اميدوارم هرجايي كه هستي با هر كسي خوش باشي.
خيلي دوست دارم
ميدونم كه ميدوني اين حق من نبود
خوبي چه بدي داشت كه يكبار نكردي؟

چو رخت خویش بر بستم از این خاک

همه گفتند با ما آشنا بود

ولیکن کس ندانست این مسافر

چه گفت و با که گفت و از کجا گفت....

دلم براي تنهايي ميسوزد!!!!

چرا هيچکس او را دوست ندارد؟!

مگر او چه گناهي کرده که تنها شده ....!؟

 جرم تنهايي چيست که هيچکس او را نميخواهد؟

 ديشب تنهايي از اتاقم گذشت دنبالش دويدم ولي او رفته بود ...!

تنهاي تنها نيمه شب او را مرده کنار حوض خانه پيدا کردم

 از گريه چشمانش قرمز بود

برايش گريستم آخر او از تنهايي مرده بود....!!

تنهايي مرد و من تنها تر شدم....!!

جای خالی تو را با کدامین خاطرات پر کنم با کدامین یاد تو باز من سر کنم.

باز روز دیگر افتابی دوباره را با کدامین حس آغاز کنم

کدامین فصل تاریکم را با یاد تو روشن کنم

کدامین حال تنهاییم را با بودنت پر کنم.کجا باز بجویمت دوباره بخوانمت.

کدامین شب را تا سحر ستاره های تو را بشمارم نقش تو را برچینم

با کدامین گل جای خالیت را پر کنم .

دیگر دیریست یاد تو هم غریبی میکند انگار........

تکيه بر دوست مکن

محرم اسرار کسي نيست

ما تجربه کرديم

کسي يار کسي نيست

فردا کنارم بیا

امشب تنهای را

به خاک خواهم سپرد

در نگاه کساني که پرواز را نمي فهمند هرچه بيشتر اوج 

بگيري کوچکتر خواهي شد

                             همه جا سایه وحشت
                                                  همه جا چکمه قدرت
                                                                         گلوی هر قناری را
                                                                                         بریده اند از سر نفرت.......

چه کس می خواهد من و تو ما نشویم

خــا نـــه اش ویــــران بـــاد

بارون برام یه خاطرست    

خاطره میلاد یه عشق   

خاطره  میلادی که تقدیر برای من نوشت

بارونی که هر نم نمش بوی گل و بهار میداد        

به مخمل سرخ گلا یه دنیا اعتبار میداد

وقتی که بارون میباره یاد اون باز دوباره برام تداعی میکنه اشک تو چشمام میاره

دلم میخواد  

اون بدونه دلم براش بارونیه که دنیای بزرگ برام مثله یه زندون میمونه

بارون ببار  رو شیشه ها  پنجره تنها نمونه  

بزار صدات بشنوه یاد تو یادش بمونه

بارون ببار تا بشکنه سکوت سرد این خونه    

حال دگرگون من جز تو آخه کی میدونه

              خسته با روحی در هم شکسته...

             نابود ... رنجور... عاشق... محدود ...

                                                              خسته ام ...

             خسته از هر چه زمینی است...

                                                              خسته ام ...

             خسته از  هر چه صدای زندگانی است ...

                                                               خسته ام ...

               خسته و آزرده ...

              حنجره ام از این همه فریاد که به گوش نمی رسد پاره است...

              قلبم از وجود حسرت آکنده است ...

                                                             ای که مرا می بینی ...!

               ای که صدای سکوتم را می شنوی ...!

                                                                  مرا بگیر..

               نمی خواهم زمینی باشم...!

                                                                       مرا ببر...

               نمی خواهم در میان این آدمیان جان ببازم...!

                                                                  مرا رها کن...

                 مرا دیگر طاقت تحمل دلسنگی هایشان را  نیست...

                                                       مرا دیگر شوقی برای دیدن خنده هایشان را نیست...

                 دل من گر چه به یک زمینی وابسته است...

                                                                      اما ببین!

               حتی آسمان هم از بی وفایی اش آزرده است...!

               مرا بگیر...

                             رهایم کن.....

                                             که دیگر مرا طاقت شنیدن کنایه هایشان را نیست...

                  مرا آسمانی کن تا فراموش شوم...

                       زیرا که مرا حتی قدرت تحمل به یاد سپردن هایشان را نیست...!!!

                        در سكوت تنهائي خويش به دنبال غريبي آشنا مي گردم ......

 به دنبال صدائي آشنا كه با شنيدن تبش قلبم سكوت شب را بشكند .......

                     به دنبال دستي گرم و صميمي كه با لمس آن سردي وجودم را گرمي بخشد .......

 به دنبال نگاهي عاشقانهو نگاهي مهربان كه با آن سردي نگاهم را گرم نمايد..........

                                  به دنبال لبي خندان كه لبخند را به لبانم باز گرداند.........

         به دنبال قلبي مهربان كه يخبندان دلم را ذوب نمايد............

                          به دنبال عشقي بي ريا كه عطش روحم را سيراب كند ......

                                        در عين ناباوری و در کوچه پس کوچه های نااميدی .....

                       در شبی تاريک و بی مهتاب تنهای تنها ميرفتم .....

                                                                                   نه نوری نه اميدی ..!!!

            بی پناه و بدون تکيه گاه......!

                                خداوندا امشب حتی مهتاب هم از من روی گردانده

                                            و نمی خواهد من را ببيند ,شايد او بتواند چراغ راهم شود

                            خدايا من از تنهايی ميترسم ............من هيچگاه تنها نبوده ام

              حالا چرا اين چنين مرا در تاريکی رها کرده ای .....

                                               من در انتهای تنهايي هايم...

                                       ياد او را همیشه همراه داشتم همرا داشتم.......

               خدایا چه به سر من می آید...............؟

                                                                     خدایا تو دیگر تنهایم نذار.......

                      تو دیگر مرا فراموش نکن.....

                                                             به بزرگی خودت قسم دیگر طاقت تنهایی ندارم...

من به تلاطمي كه طوفان حضورت در درياي وجودم ايجاد مي كند، ......

                                                                                               محتاجم.....

                   براي داشتن موج هاي مرتفع عشق.........

           براي حيات........

                                                          بايد در كنارم باشي........

                                                   مي دانم گاهي وقتها دير به دير برايت مي نويسم....

              دوست دارم حرفهايم در دلم جمع شود........

                                                  آنوقت...

                                                                    از ميان آنها بعضي ها را برگزينم .......

                                           و برايت ... .

                              دوست دارم جمله ام ناتمام بماند!!!!!

                        باورت مي شود هيچ كلمه اي نيست تا احساس مرا در مقابل تو بيان كند؟

به این جمله اعتقاد عجیبی دارم:

                          آن که می گرید یک درد دارد و آن که می خندد هزار و یک درد.......

شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد؟

امشب کنار شمع نگاهت ولادت خود را به سوگ نشسته ام . امشب میان بغض و تبریک مردد مانده ام . امشب میان اشک ها ، میان حسرت و آهی بی انتها به تولد رسیده ام ، به ابتدای مجدد کودکیم. امشب سالروز تولد توهمی ساده بود .     سالروز من .

امشب غربت کودکانه ام به ابتدا رسید .

امشب هزارمین تولد زندگیم را تبریک گفته ای و من هرگز به فهم تبریک تو دست نیافته ام . در میان آنهمه انسان که در غم های خود غرق میشوند زادن من چه تدبیری داشت ؟ تو گویی هزار سال زیسته ام ولی دریغ از گشودن گره ای کوچک . پس این همه تنفس بی درنگ من ، به چه کار آمد ؟

  امشب در ازدهام بغض های هزار ساله ام به آستانه انفجار نزدیک میشوم . امشب تمام وجودم ازرفتن و نماندن می سراید . امشب تمام دریغ های نگفته ام فریاد میشود . کاش امشب سالروز ابتدایم را به جشن رفتن گره میزدم .

  امشب به یاد اشک های دقایق آغاز تنفسم اشک ریختم . از این دنیا همیشه ترسیده ام چه در دقایق آغاز چه امشب که ولادت مرا تبریک گفته ای .

دستان گرم تو ای کاش درد مکرر مرا دوباره درمان میکرد . و مرا از هجوم اینهمه گامهای بیهوده نجات میداد. خیابانهای شهر ما از نوای آوارگی گامهای من دلش عجیب گرفته .

    با من بگو ای مسیحای بارانی من . با من بگو چرا شفای دستان تو دیگر دردهای دلم را به سمت آرامش دریا گونه چشمانت هدایت نمیکند ؟ با من بگو چرا موجهای زیبای گونهایت به سطح خشک ساحل انتظار من نمی لغزد ؟

    مسیحای بارانی من ! چرا به عروج خود دعوتم نمیکنی . به دستان مبارکت سوگند که دیگر نه من تحمل آوارگی گامهایم را دارم و نه این کویر طاقت شنیدن هق هق کلماتم را . نه من دیگر به کار این دنیا خواهم آمد و نه این دنیا به کار من . چقدر هوای رفتن فضای خشک ذهنم را پر میکند هر روز . چقدر گرمای تابستانی نگاه تو مرا هوایی میکند هر شب . این روزها را تا رسیدن موعد تابستانی وصال روز به روز ساعت به ساعت لحظه به لحظه شماره میکنم

            تمام لحظه ها پر از سکوت ...تمام فاصله ها پر از هبوط ...  هيچ فاصله اي ميان ما نبود

                                        تمام حضور تو پر از آواز - تمام وجود من پر از پرواز

تمام تو خوب بود تمام تو حداقل   اينجا    بود

به من بگو چه شد که :

 تمام تو به يک لحظه از نگاه من پر کشيد 

تمام من به يکباره آتش گرفت ـ تمام تو ماند .  تمام من از تو جدا تمام تو يادي بيش نماند ... تمام من فقط فکر ميکرد که در حضور تو نشسته بود .... تمام تو از ميان برخاست تمام من به يکباره شکست .... تمام تو صداي تمام مرا نشنيد ..... تمام من گريست تمام من عجيب گريست .... تمام من آب شد ز بس که گريست

                                        تمام تو اينک دوباره پيدا شد .

          ولي دريغ .....

                                     تمام من سالهاست که ديگر تمام شده بود.......

                                              در دلم آرزوی آمدنت می میرد..........

                و میان من و تو فاصله جا میگیرد .............

                                                                                 من در این دشت جنون تنهایم...........

                                                من از این فاصله ها بیزارم ...........

              و دراین گستره فاصل ها می میرم .........

                                                                                  من میان شب و روز .......

                                      در تن خشک زمین...........

          من میان صحرا ........

                                                             و میان جنگل............

                                                                                    همه جا یکه و تنها ........

                                 خسته از جور زمان.........

                                                         با تنی خورده به جان زخمی چند............

                   میزنم بانگ که وای.........

                                              هستی ام رفته بباد ..............

          ضجه ام را که شنید ؟

                                                                    جای دل ، تنگ تر از مشت منست .........

                          قصه آمدنت باد هواست...........

                                                    با تو بودن دگرم چون رویاست ........

          نفسم می گیرد .......

                                                                                  می گشایم نفسی پنجره را ..........

                                        تا تمامیت تن خود را به هوا بسپارم.............

 می خوام یه کاری بکنم .... شاید بگی دوسم داری...........

                                                   می خوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نذاری........

                     می خوام  که جادو بکنم همیشه پیشم بمونی................

 از تو کتاب زندگیم یه حرف تاره بخونی.............

                                                         امشب می خوام برای تو یه فال حافظ بگیرم.....

                                       اگه که خوب در نیومد به احترامت بمیرم..........

  امشب می خوام تو  آسمون عکس چشماتو بکشم.......

                                    اگه نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم...........

                                                      امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم......

                برای خوشبخت شدنت خدا خدا خدا کنم........

                       بهترین روز دیدن تو... بهترین حرف گفتن از تو...

                                             زندگیِ هستی و بودن یعنی خواستن

                                                  خواستن تو........

                                                                   بهترین خاطره تو  یادگار عمر من تو.......

                 دور ترین راه واسه من  کمترین فاصله از تو.......

                                                 همه دنیا یه طرف تو یه طرف که بهترینی.......

      خواستنی ترین وجودی  زندگی   بود و نبودی......

                                       میمیرم  اگه یه روزی بگی عاشقم نبودی......

                                       چه آتشی به من زدی که تنها با دریای وجودت خاموش می شود....

              مردم از نگاه پاکت و سوختم....

                                                 از بس در انتظار نشستم......

                           ای دل بی دل من................

                                                              طاقت این همه عشق و انتظار را.....

                                                     ندارم......

دیشب دلم گرفته بود.....چشهایم را بستم......تاریکی را دیدم.....ودر تاریکی تو را دیدم.

                         تو را دیدم......

        همچون مهتاب می درخشیدی...

                           با تمام وجود.....بی خیال از حرفهای مردم.......فریاد زدم....

                                              تو را من دوست می دارم......

     و تا بی نهایت می خواهمت.....

می خواهم تو را با چشمهایم درک کنم.... ای افق روشن تاریکی های من....

                        و دلم می خواهد همیشه با تو باشم و همیشه تو باشی ناجی دل خستم...

نه فقط وقتی که چشم هایم را می بندم......

                تاریکی های زندگی مرا تو روشن کردی ..... نا امیدی های زندگیم را تو امید دادی....

سپیدی روزهایم به امید توست...... نفسم از اعماق وجود به امید تو بالا می آید.....

                                       ای ستاره ی تمام شبهای تارم........

                                                                              تا بی نهایت دوستت دارم.......

هر کس به  طریقی دل مت می شکند.

  بیگانه جدا دوست جدا می شکند.

بیگانه گر می شکند حرفی نیست.

 من در عجبم دوست چرا می شکند.

بشکست دل ما و کسی صدایش نشنید.

 آری دل مرد بی صدا می شکند.

امشب از اون شباست که می خوام فریاد بزنم.

اما فریادم.........

اما فریادم آنقدر مبهم است که حتی برای خودم نا آشناست.

پس باز هم سکوت می کنم.

و خود را..........

و خود را در دست سرنوشت می سپارم. 

و زنئگی را بدون عشق سر می کنم!!!!!

چه میهمانان قانعی هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

و اندکی سکوت....